Me conoces de muchos años ya y sabes de lo "despistes" o mas bien desastre que puedo llegar a ser. Pero creo que o es hoy o por ahí anda. Que es tu cumpleaños, aunque las mujeres guapas parece ser que el tiempo se os para a los treinta que es cuando empezáis a estar de verdad hermosas. A mi me da igual porque para mi seras siempre la mujer del alma preciosa.
Cuando subo por ahí, como ayer por ese caminito hacia arriba y el día esta así de sugerente la cabeza ya sabes... sin pedir permiso a nadie se pone a dar vueltas. Y la música acompaña y a veces amplifica la cosa. De pronto salta esa música que se escucha de fondo (no es casualidad, no, es que llevo varias versiones a lo largo de la grabación y por aquello de las probabilidades...) y entonces tu vienes a mis meninges, antes venias como una chica rubia que yo me imaginaba por tus escritos. Desde el otro día, ya, cuando me comentaste en el blog me salen las caras que he ido viendo en tus fotos colgadas de chicas en alguna de tus entradas. Pero como todas son guapas me da lo mismo cualquiera me vale. Y sigo subiendo canturreando con mi acento nefasto extremeño, pero ojo, solo en mi cabeza en un catalán desastroso la letra de esa canción. Y cuando voy llegando y me siento en mi lugar de pensar por encima de las nubes bajas de la niebla. Te pienso cuando me decías en algún comentario que te subías al Tibidabo y te sentabas a mirar o a pensar o a lo que fuera. Es lo mismo, yo te imagino allá arriba sentada me miro una foto de lo que se verá arriba y abajo de ahí y te imagino.
Ya estarás siempre conmigo.
Cuando subo por ahí, como ayer por ese caminito hacia arriba y el día esta así de sugerente la cabeza ya sabes... sin pedir permiso a nadie se pone a dar vueltas. Y la música acompaña y a veces amplifica la cosa. De pronto salta esa música que se escucha de fondo (no es casualidad, no, es que llevo varias versiones a lo largo de la grabación y por aquello de las probabilidades...) y entonces tu vienes a mis meninges, antes venias como una chica rubia que yo me imaginaba por tus escritos. Desde el otro día, ya, cuando me comentaste en el blog me salen las caras que he ido viendo en tus fotos colgadas de chicas en alguna de tus entradas. Pero como todas son guapas me da lo mismo cualquiera me vale. Y sigo subiendo canturreando con mi acento nefasto extremeño, pero ojo, solo en mi cabeza en un catalán desastroso la letra de esa canción. Y cuando voy llegando y me siento en mi lugar de pensar por encima de las nubes bajas de la niebla. Te pienso cuando me decías en algún comentario que te subías al Tibidabo y te sentabas a mirar o a pensar o a lo que fuera. Es lo mismo, yo te imagino allá arriba sentada me miro una foto de lo que se verá arriba y abajo de ahí y te imagino.
Ya estarás siempre conmigo.
De un acuario a otro:
Com t’ho podria dir
perquè em fos senzill, i et fos veritat,
que sovint em sé tan a prop teu, si canto,
que sovint et sé tan a prop meu, si escoltes,
i penso que no he gosat mai ni dir-t’ho,
que em caldria agrair-te tant temps que fa que t’estimo.
Que junts hem caminat,
en la joia junts, en la pena junts,
i has omplert tan sovint la buidor dels meus mots
i en la nostra partida sempre m’has donat un bon joc.
Per tot això i coses que t’amago
em caldria agrair-te tant temps que fa que t’estimo.
T’estimo, sí,
potser amb timidesa, potser sense saber-ne.
T’estimo, i et sóc gelós
i el poc que valc m’ho nego, si em negues la tendresa;
t’estimo, i em sé feliç
quan veig la teva força, que empeny i que es revolta, que jo...
Que passaran els anys,
i vindrà l’adéu, com així ha de ser,
i em pregunto si trobaré el gest correcte,
i sabré acostumar-me a la teva absència,
però tot això serà una altra història,
ara vull agrair-te tant temps que fa que t’estimo.
T’estimo, sí,
potser amb timidesa, potser sense saber-ne.
T’estimo, i et sóc gelós
i el poc que valc m’ho nego, si em negues la tendresa;
t’estimo, i em sé feliç
quan veig la teva força, que empeny i que es revolta, que jo...
¡Que como este lo dice, no lo dirá nadie...!
T' ESTIMO!!!














